Google
 
Web malarstwo.awardspace.info

Autoportret

Gatunek ten rozwinął się w malarstwie, pomijając kilka wyjątków, dopiero w następstwie społecznego dowartościowania artysty, które miało miejsce w XV w.
Wczesne przykłady to tzw. ukryte autoportrety, gdy artysta malował siebie jako postać nie biorącą udziału w akcji, umieszczoną na obrzeżu wielkiej sceny, jak np. Rafael w Szkole Ateńskiej lub użyczał swych rysów innej postaci.
W malarstwie niemieckim pierwsze autoportrety malował Durer, np. Autoportret z 1493 roku (Luwr, Paryż).
Przez oddanie zewnętrznych kształtów jako cech indywidualności, autoportret jest wyrazem artystycznej samoświadomości, pozycji, społecznego uznania i staje się też środkiem samopoznania, jak np. u Rembrandta. W ponad 60 autoportretach artysta przedstawiał z niezwykłą uczciwością swój wiek i swoje zmagania z samym sobą i sztuką.
Podobnie wstrząsające są autoportrety van Gogha, w których możemy odczytać zarówno strach artysty przed chorobą, jak też jej postępy.
Również autoportrety Goyi (po chorobie ogłuchł) przerażają swą wnikliwością, ukazują podejrzliwość głuchego człowieka.
W XX w. wiele ekspresyjnych, realistycznych i pełnych wyrazu portretów namalował Max Beckmann; widać w nich chęć samopotwierdzenia w czasach osobistego zagrożenia.
Poza tym były jeszcze autoportrety Marc’a Chagalla, np. z 1911 (Stedelijk Museum, Amsterdam), Chirico, np. z 1924 (Museum Folkwang, Essen) i Ernsta Ludwiga Kirchnera, Autoportret z modelem, 1910 (Hamburg).

W Polsce autoportrety malowali m.in. Bacciarelli, z 1785 w polskim stroju; Norblin, 1773 przed ekranem graficznym; Brodowski, 1813 (wszystkie Warszawa, Muzeum Narodowe). Liczne autoportrety pozostawił Jacek Malczewski.

Do autoportretów zalicza się także wizerunki dwóch osób i portrety, które ukazują artystę w otoczeniu rodziny.