Google
 
Web malarstwo.awardspace.info

Abstrakcjonizm, malarstwo abstrakcyjne

Kierunek w sztuce, który świadomie rezygnuje z przedstawiania form obserwowanych w naturze, ogranicza się wyłącznie do wykorzystywania środków malarskich, takich jak kolor, plama i linia. Określenie „malarstwo konkretne" lub „malarstwo absolutne" podkreśla fakt, że abstrakcyjna forma zajęła miejsce przedmiotu. Malarstwo bezprzedmiotowe stało się ważną formą wyrazu sztuki XX w. Francuski teoretyk sztuki Michel Seuphor zdefiniował je następująco: "każda sztuka, którą ocenia się w sposób uzasadniony z punktu widzenia harmonii, kompozycji, porządku lub dysharmonii, dekompozycji i nieporządku, jest abstrakcyjna".
Początki abstrakcji sięgają impresjonizmu, fowizmu i ekspresjonizmu, kiedy kolor zaczął się usamodzielniać.
Między 1907 a 1910 powstawały Sonaty - obrazy Litwina M. Ciurlionisa, obraz Caout-chouc Francisa Picabii (Musee National d'Art Moderne, Paryż) i Pierwsza akwarela abstrakcyjna W. Kandinsky'ego (Musee National d'Art Moderne, Paryż). Uchodzą one za pierwsze dzieła abstrakcyjne, w których zanika jakiekolwiek wspomnienie o przedmiocie.
Rozwój malarstwa abstrakcyjnego, które do dziś podlega coraz to nowym przeobrażeniom, dzieli się na dwa zasadnicze nurty: abstrakcję geometryczną, której początek dał suprematyzm K. Malewicza w Rosji i neoplastycyzm P. Mondriana w Holandii oraz ekspresjonizm abstrakcyjny, w którym kształty i kolory nie są podporządkowane założonym z góry regułom, lecz odnoszą się do subiektywnej sfery uczuć malarza. Ten drugi rodzaj abstrakcjonizmu cieszył się szczególną popularnością w Europie i Stanach Zjednoczonych po II wojnie światowej. Wielu artystów podejmowało wtedy ideę automatyzmu propagowaną przez surrealizm. W technice drippingu wynalezionej przez M. Ernsta, a rozwiniętej przez Jacksona Pollocka (action painting), sam proces twórczy stawał się bardziej istotny od finalnego efektu.