Greuze, Jean-Baptiste
( 1725 - 1805 )zobacz obrazy >>>
Jean-Baptiste Greuze - autoportretMalarz francuski, urodzony 21.08.1725 roku w Tournus w Burgundii, jako syn dekarza. Ojciec
chciał wykształcić Jean-Baptiste’a na architekta jednak w końcu pozwolił mu iść swoją drogą i wysłał go na studia
do Lyonu, gdzie chłopak uczył się u Gromdon’a.
Jego twórczość do roku 1747 obejmowała przede wszystkim dzieła o tematyce religijnej i
portrety.
Krótko po roku 1750 zdecydował się na wyjazd do Paryża z zamiarem studiowania w Akademii. Decydująca dla jego
dalszego rozwoju była znajomość z dwoma miedziorytnikami, którzy przyczynili się do spopularyzowania we Francji
holenderskiego malarstwa rodzajowego XVII w.
Swoje obrazy wzorował także na sztuce holenderskiej. Podróż do Włoch w latach 1752-57 spowodowała, że przyswoił
sobie pseudowłoską manierę.
Jego sztuka zaczęła być uznawana od 1755 roku, kiedy to na Saloni wystawił obraz Ojciec
czytający Biblię dzieciom.
Już pod koniec 1755 roku, jak to było ówcześnie w modzie, wyruszył w drogę do Włoch w celu poznania dzieł mistrzów
malarstwa. Studiowanie kanonów malarstwa nie odbiło się jednak znacząco na osobistym stylu Greuze’go.
Od Salonu w 1761, na którym wystawił Wesele wiejskie, odnosząc sukces artysta tworzył
sentymentalne w nastroju i moralizujące w treści obrazy rodzajowe, które przyniosły mu miano „malarza moralisty".
Był za to chwalony przez Diderota, np. za obrazy Paralityk albo dobre wychowanie dzieci, 1763 (Ermitaż,
Petersburg), Syn marnotrawny albo klątwa ojcowska, 1777 (Luwr, Paryż).
Malował także intymne portreciki dziewcząt o wyraźnie erotycznym charakterze, które zapewne znajdowały wielu
odbiorców.
W obrazach są wyraźne skłonności do patosu, które torowały drogę neoklasycznemu malarstwu Jacquesa Louisa Davida.
Greuze stał się bardzo popularny i wyraźnie się wzbogacił dzięki sprzedaży obrazów. W międzyczasie Greuze postanowił przedstawić jeden ze swych obrazów, Septimius Severus i Caracalla, w Akademii. Obraz został przyjęty bardzo chłodno, co wywołało oburzenie Jean-Baptiste’a, który liczył na przyjęcie go w skład członków Akademii jako malarza historycznego a otrzymał jedynie status malarza rodzajowego.
Po rewolucji, która zrujnowała artystę, Greuze próbował odzyskać pozycję za czasów Napoleona,
ale bezskutecznie.
Żył w separacji z żoną, z którą się nie rozumiał. Stał się też obiektem drwin ze względu na sprzeczność między
ukazywanym w pracach radościom płynącym z posiadania rodziny a prywatnym życiem rodzinnym artysty.
Na domiar złego młodzia artyści, jak np. Fragonard, przerośli go w jego własnym stylu. Ich sentymentalny styl był
swobodniejszy a wykonanie przewyższało prace Greuze’go.
Również gusta społeczeństwa odnośnie malarstwa ulegały zmianie. Entuzjazm wywołany odkryciami w Pompejach i
Herculanum spowodowały odstępowania społeczeństwa od tematyki obrazów Greuze’go.
Jean-Baptiste Greuze zmarł zapomniany 21.03.1805 w Paryżu.
