Feininger, Lyonel (Charles Leonell Fejninger)
( 1871 - 1956 )zobacz obrazy >>>
Lyonel FeiningerMalarz i grafik amerykański niemieckiego pochodzenia, urodzony 17.07.1871 w St. Mark's Place w
Nowym Jorku w rodzinie muzyków.
W latach 1887-88, po przyjeździe z rodzicami do Niemiec, uczęszczał do Szkoły Rzemiosła Artystycznego w Hamburgu, a w latach 1889-92 do Akademii w Berlinie. W czasie nauki wykazywał szczególne umiejętności w zakresie gry na skrzypcach i rysunku satyrycznego.
Jako ilustrator rozpoczął współpracę z pismem „Humoristische Blatter".
W 1891 dzięki nauce u Adolfa Schlabitza zapoznał się z francuskim malarstwem plenerowym. Rok później studiował w
Paryżu u Filippo Colarossiego.
Do Berlina powrócił w roku 1893.
Od 1894 roku rozpoczął pracę jako ilustrator. Wykonywał rysunki dla wielu czasopism
niemieckich oraz amerykańskich, m.in. „Berliner Blatter”, „Ulk", „Lustige Blatter”, oraz „The Chicago Tribune”, w
którym ilustrował serię „Wee Willie Winkie's World”.
W tym okresie widoczne były w jego pracach wpływy secesji.
Ok. 1909 zwrócił się ku malarstwu; w 1911 wystawiał swe obrazy na paryskim Salonie
Niezależnych. W tym czasie zetknął się z kubistami, którzy odegrali decydującą rolę w procesie kształtowania stylu
malarstwa Feiningera, w którym łączył kubizującą formę z ekspresjonistyczno-romantyczną wizją świata.
Szczególne znaczenie miał dla artysty obraz R. Delaunaya Wieże Laon, 1912 (Musee National d'Art Moderne,
Paryż).
W 1912 Feininger kontaktował się z niemieckimi ekspresjonistami z grupy Die Brucke. Rok później wystawiał wraz z ugrupowaniem Der Blaue Reiter na Niemieckim Salonie Jesiennym w Berlinie. Jego malarstwo z tego czasu charakteryzuje rozbicie motywu na pryzmatyczne, przenikające się formy. Tendencja do upraszczania formy sprawiła, iż ok. 1915 kompozycje artysty zbliżały się do abstrakcji.
Sztuka Feiningera została w pełni doceniona na pierwszej indywidualnej wystawie w galerii Der Sturm w 1917 roku. Pod wpływem ekspresjonistów skupionych wokół tej galerii zajął się grafiką, która stanowić miała znaczną część jego dorobku.
W latach 1919-33 pracował jako wykładowca w Bauhausie, szkole sztuk plastycznych i architektury w Weimarze. Manifest założycielski tej uczelni zilustrowany został słynnym drzeworytem Feiningera Katedra socjalizmu, 1919.
W latach 20. styl jego malarstwa wykształcił się ostatecznie. Powstały wówczas uproszczone, zgeometryzowane kompozycje złożone z romboidalnych płaszczyzn barwnych. Jego dzieła cechuje świetlisty, delikatny koloryt. Główne motywy to widoki miast i krajobrazy morskie.
W 1924 roku wraz z W. Kandinskym, P. Klee i A. Javlenskym założył ugrupowanie Der Blaue Vier.
W 1933 po zamknięciu Bauhausu udał się do Berlina. Po przewrocie hitlerowskim, uznany za „artystę zdegenerowanego", oraz ze względu na żydowskie pochodzenie żony wyjechał w 1937 roku do Nowego Jorku.
Pierwsza wystawa retrospektywna jego prac w Ameryce miała miejsce w Museum of Modern Art. W
Nowym Jorku w 1944 roku.
W 1947 został mianowany przewodniczącym Federation of American Painters.
Zmarł 13.01.1956, w wieku 85 lat w Nowym Jorku.
