Google
 
Web malarstwo.awardspace.info

Chagall, Marc

( 1887 - 1985 )

zobacz obrazy >>>

Chagall, Marc
Marc Chagall
Malarz, grafik i rzeźbiarz urodzony 7.07.1887 w Liosno pod Witebskiem, Rosja. Pochodził z prostej, żydowskiej rodziny; był najstarszym z dziewięciorga dzieci.
Po ukończeniu szkoły żydowskiej i miejskiej kształcił się nadal w Witebsku w pracowni malarza salonowego, Jehuda Pena.

Zimą 1906-07 wyjechał do Petersburga, gdzie początkowo bezskutecznie zabiegał o przyjęcie do Akademii. Dzięki protekcji posła do Dumy, Winawera, uczęszczał do Szkoły Swansewa, gdzie studiował u Leona Baksta. Nauczyciel, dostrzegając talent Chagalla utwierdził go w przekonaniu o konieczności rozwijania własnego stylu. W Petersburgu Chagall zapoznał się z dziełami P. Gauguina, V. van Gogha i P. Cezanne'a.

Latem 1908 Chagall stworzył swoje pierwsze znaczące dzieło, Śmierć (zbiory prywatne), w którym zaznaczyły się pewne wpływy Gauguina, ale nade wszystko - inspiracje sztuką ludową. W 1910 r. Chagall otrzymał stypendium umożliwiające mu wyjazd do Paryża, gdzie związał się ze środowiskiem awangardowych artystów skupionych w dzielnicy Montparnasse, szczególnie z R. de la Fresnayem, R. Delaunayem, A. Modigłianim oraz poetą Guillaume Apollinairem, któremu dedykował słynny obraz W hołdzie Apollinaire'owi, 1911-13 (Stedelijk van Abbe Museum, Eindhoven). W obrazie tym, jak i w innych pracach z tego okresu, np. Ja i wieś, 1911 (Museum of Modern Art., Nowy Jork), ulegał wpływom kubizmu (w zakresie geometryzacji formy) i orfizmu (w kolorystyce); podporządkowując je jednak swojemu oryginalnemu stylowi, który cechuje swobodna gra wyobraźni w łączeniu fantastycznych i symbolicznych elementów. Wiele obrazów poświęcił motywowi zakochanych, dedykując je często swej narzeczonej, a od roku 1915 żonie - Belli Rosenfeld.

W 1914, za sprawą Apollinaire'a, Chagall wystawił swe prace w galerii Der Sturm prowadzonej przez Herwartha Waldena w Berlinie. W tym samym roku wrócił do Rosji, gdzie przebywał do roku 1922.

Po rewolucji październikowej pełnił funkcję komisarza do spraw sztuki w Witebsku (1917-19), następnie przeniósł się do Moskwy, gdzie wykonał malowidła ścienne dla Państwowego Teatru Żydowskiego oraz pracował jako scenograf.
W 1922 przebywał w Berlinie, a od 1923 zamieszkał w Paryżu. W 1937 otrzymał obywatelstwo francuskie.

W swoich obrazach łączy często widoki Paryża z motywami rosyjskiego pejzażu i elementami żydowskiego folkloru. Na zlecenie A. Vollarda wykonał liczne prace graficzne: rysunki do „Martwych dusz" Mikołaja Gogola, ilustracje do „Bajek" La Fontaine'a oraz do Starego Testamentu (1930-39). W związku z tym ostatnim zamówieniem odbywał podróże do Egiptu, Palestyny i Syrii.
Przed II wojną światową w niektórych obrazach Chagalla pojawiają się aluzje do sytuacji politycznej, m.in. Białe ukrzyżowanie, 1938 (Art Institute, Chicago).
W 1931 Chagall opublikował swoją autobiografię zatytułowaną ,,Ma vie".

W 1941 w obliczu bezpośredniego zagrożenia wyjechał do Stanów Zjednoczonych, zabierając ze sobą swój dorobek artystyczny. W Ameryce malował obrazy pełne smutku i nostalgii; np. Zielone oczy, 1944 (kolekcja Idy Meyer-Chagall). Pracował tam też nad scenografią i kostiumami do baletu dla nowojorskiej Metropolitan Opera "Aleko" według poematu Puszkina z muzyką Czajkowskiego w choreografii Leonida Miasina. Brał również udział w wystawie "Artyści na wygnaniu". Powstała seria obrazów inspirowanych wojną.

2 września 1944 roku zmarła Bella. Przez rok Chagall nie był zdolny do pracy. "Wszystko stało się ciemnością" - pisał w autobiografii. Przytłoczony cierpieniem, ukojenie i wsparcie odnalazł u córki, Idy. Po dwóch latach jakoś powrócił do równowagi, czego potwierdzeniem stały się dwie duże wystawy: w 1946 w Nowym Jorku i w 1947 w Paryżu, które ugruntowały jego sławę, jak również stworzona przez niego scenografia i kostiumy do baletu "Ognisty ptak" z muzyką Strawińskiego dla Metropolitan Opera.

W 1948 powrócił do Francji, a w rok później osiadł w Vence w południowej Francji.

0d 1950 roku zmienił nieco styl swoich obrazów - odszedł geometrycznej formy, która od tego momentu budowana była głównie za pomocą koloru, np. Kochankowie z Vence, 1957 (kolekcja Schrdera, Saarbrucken).
12 czerwca 1952 Chagall ożenił się z Valentine Brodsky (Vava).

Począwszy od lat pięćdziesiątych wykonywał wiele prac monumentalnych, m.in. witraże w katedrze w Metzu (1958-68), malowidła ścienne, np. plafon w operze paryskiej (1964) oraz dekoracja Lincoln Center w Nowym Jorku (1966). Ponadto zajmował się rzeźbą i ceramiką (dekoracje ceramiczne w kościele w Assy, 1957).
Tworzył również scenografię i kostiumy m. in. do baletu "Dafnis i Chloe" dla Opery Paryskiej.

W 1966 roku przeprowadził się z Vence do sąsiedniego Saint-Paul de Vence.
W 1969 r. położony został kamień węgielny pod Musée National Message Biblique Marc Chagall w Nicei (Muzeum Narodowe Przesłania biblijnego Marca Chagalla). W salach Grand Palais w Paryżu zorganizowana została wielka wystawa w hołdzie Chagallowi, na której zgromadzono czterysta siedemdziesiąt cztery dzieła artysty.
W latach 1969-1970 odbyła się wielka retrospektywna wystawa w Grand Palais i Bibliotece Narodowej w Paryżu. W roku 1977 Chagall otrzymał Krzyż Legii Honorowej.
Zmarł 28.03.1985 w Saint-Paul de Vence.

Muzeum dzieł Chagalla znajduje się w Nicei.

do góry
Adam i Ewa Wypędzani z Raju
Adam i Ewa Wypędzani z Raju
Adam i Ewa
Adam i Ewa
Anioł u Bram Raju
Anioł u Bram Raju
Autoportret z Siedmioma Palcami
Autoportret z Siedmioma Palcami
Autoportret - 1914
Autoportret - 1914
Bella z Białym Kołnierzem (żona artysty) - 1917
Bella z Białym Kołnierzem (żona artysty) - 1917
Białe Ukrzyżowanie - 1938
Białe Ukrzyżowanie - 1938
Bonjour Paris - 1972
Bonjour Paris - 1972
Bramy Cmentarza - 1917
Bramy Cmentarza - 1917
Więcej obrazów