Orozco, Jose Clemente
( 1883 – 1949 )zobacz obrazy >>>
Jose Clemente OrozcoMalarz meksykański, współtwórca tzw. muralismo, urodzony 23.11.1883 w Zapotlan el Grande
(dziś Ciudad Guzman, prowincja Jalisco).
W latach młodzieńczych Orozco poznał José Guadalupe Posada, który to zwrócił jego
zainteresowania ku sztuce.
Początkowo studiował architekturę w Meksyku, zaś później przeniósł się do Academia San Carlos, by studiować szukę.
W jego pracach widoczne były zainteresowania artysty architekturą i szuką Majów i Tolteków.
W późniejszym czasie Jose malował kreskówki dla „El Hijo del Ahuizote” i stał się jednym z ilustratorów „La Vanguardia”.
W 1922 roku Orozco zarezerwował dla siebie ściany w rozległym patio w National Preparatory
School (poprzedniczce San Ildefonso Jesuit School). Na podłodze namalował Upadek starego porządku,
Okop i Trójcę (pracownika, wieśniaka i żołnierza).
Na parterze namalował Arystokrację, Ciekawość oraz Alegorie kleru i siły.
Na pierwszym piętrze powstały obrazy, przedstawiające tragedię rewolucji: Motyw człowieka i jego grobu,
Syna żegnającego matkę, Opuszczenie rodziny, zaś na klatce schodowej Cortese i Malinche.
W 1925 roku Orozco przerwał te prace, by zająć się tworzeniem Wszechwiedzy, fresku w Casa de los Azulejos.
W latach 1927-34 Jose Clemente przebywał w Nowym Jorku, gdzie namalował kilka prac
przedstawiających dehumanizację i mechanizację życia w owym mieście oraz serię prac z rerwolucją w Meksyku, jako
motywem przewodnim.
W roku 1930 namalował fresk Prometeusz dla Frary Hall of Pomona College w Claremont.
Po powrocie do Meksyku Orozco namalował duże dzieło dla Palace of Fine Arts of Mexico, które Justino Fernández nazwał Katharsis.
W latach 1936-39 Orozco pracował w Guadalajarze, gdzie upiększał swymi dziełami m.in. kampus uniwersytecki, ratusz i kaplicę Hospicio Cabanas.
W 1947 roku Mario Pani zaproponował Jose ozdobienie pierwszego w jego karierze współcześnie powstałego budynku, Narodowej Szkoły Nauczycielskiej.
Artysta zmarł 7.09.1949 w Ciudad Mexico.
Był jednym z najwybitniejszych twórców malowideł ściennych w Meksyku w latach 30.
W przeciwieństwie do D. Riviery i D.A. Siqueirosa, prace Orozco wolne są od doraźnych treści propagandowych i
ideologicznych; zawarta jest w nich uniwersalna metafora, odnosząca się do walki zła i dobra.
Główne jego dzieła powstały w Guadalajara. Są to freski w auli uniwersytetu -Zwycięstwo ludzkiej wyobraźni,
1936, na klatce schodowej pałacu rządowego (1937) i w Hospicio Cabańas (1938-39).
W swej twórczości Orozco dążył do maksymalnej zwięzłości i komunikatywności. Posługiwał się prostą, symetryczną
kompozycją, aczkolwiek w późniejszej fazie ulegał tendencji do ekspresyjnej deformacji. W jego pracach łączyły się
inspiracje sztuką rodzimą z wpływami dawnych mistrzów europejskich (m.in. El Greco) i XX-wiecznych twórców
awangardowych.
