Miro, Joan
( 1893 - 1983 )zobacz obrazy >>>
Joan Miro - autoportretMalarz i grafik hiszpański, urodzony 20.04.1893 w Montroig pod Barceloną.
W wieku lat czternastu wstąpił do Akademii w Barcelonie. Od 1912 roku kształcił się w Academie Gali w Barcelonie, gdzie uczył się m.in. rysowania przedmiotów znanych jedynie z dotyku.
W 1915 opuścił Akademię i odtąd pracował jako artysta samodzielny. Początkowo czerpał
inspiracje z katalońskiej twórczości ludowej; interesował się także tendencjami awangardowymi.
Echa sztuki Paula Cezanne'a, Vincenta van Gogha i H. Matisse'a obecne są w obrazie
Zegar ścienny i latarnia, 1915 (zbiory Didisheima, Lozanna).
W 1917 Miro zawarł znajomość z marszandem Josepem Dalmau, który w 1918 roku zorganizował
indywidualną wystawę prac artysty.
W 1919 Miro poznał w Paryżu Pabla Picassa. Pod
wrażeniem jego twórczości namalował obraz Akt stojący, 1918 (Pierre Matisse Gallery, Nowy Jork), w którym
próbował połączyć zasady kubistyczne z elementami dekoracyjno-omamentalnymi H. Matisse'a.
W tym samym roku powstała Martwa natura z młynkiem do kawy (Galerie Maeght, Paryż) utrzymana w stylu
syntetycznego kubizmu oraz Ślad wozu (zbiory Gustava Sterna, Nowy Jork) - obraz wolny już od wpływów
kubizmu. W pracy tej pojawiły się typowe dla twórczości Miro drobne elementy przypominające znaki lub hieroglify,
które w następnych latach dopracował i wzmocnił, np. w obrazie Stół (zwanym też Martwa natura z
królikiem), 1920 (zbiory M. Gustava Zumstega, Zurych).
Pomimo dokładnego odwzorowania poszczególnych przedmiotów w obrazach tych zanegowana zostaje realność
przedstawienia poprzez deformacje przestrzenne.
Głównym dziełem tej fazy twórczości artysty jest Wiejskie podwórze, 1921-22 (zbiory Ernesta Hemingwaya, Nowy
Jork).
W latach 1923-24 w malarstwie Miro zaszła zdecydowana zmiana. Artysta odszedł od sztuki przedmiotowej i stworzył własny świat "zaludniony" swoistymi postaciami-ideogramami, unoszącymi się w bliżej nie określonej przestrzeni. Przemiana ta dokonała się być może pod wpływem sztuki W. Kandinsky'ego i P. Klee, z którą Miro zapoznał się w Paryżu.
W 1924 roku, dzięki przyjaźni z A. Massonem, przyłączył się do kręgu paryskich surrealistów. W tym czasie twórczość Miro wkroczyła w fazę dojrzałą. Wspólnie z M. Ernstem projektował kostiumy i dekoracje do baletu "Rorneo i Julia" w inscenizacji Sjergieja Diagilewa.
Połączenie malarstwa i poezji cechuje prace artysty powstałe w latach 1925-27, np. Ciała
moich brunetek, 1925 (zbiory M. Cuttoli, Paryż). Określano je często mianem obrazów-poematów.
Eksperymentował również z techniką kolażu, np. Hiszpańska tancerka, 1928 (zbiory Morton G. Neumanna,
Chicago).
W 1930 powstały litografie do "L'arbre des voyageurs" Tristana Tzary.
W latach 1928-31 pod wrażeniem podróży do Holandii wykonał słynny cykl Wnętrz holenderskich, którego
kontynuacją były Portrety wyimaginowane.
Po 1933 forma obrazów Miro stała się nieco bardziej konkretna, zaczęły się w nich pojawiać realistyczne detale, np. Jaskółcza miłość,1934 (Museum of Modern Art., Nowy Jork).
W czasie wojny domowej w Hiszpanii artysta mieszkał w Paryżu.
W 1937 uczęszczał ponownie do Akademii w Paryżu, gdzie wykonywał studia modeli. Powstało wówczas ok. 100 rysunków
zdeformowanych postaci ludzkich, będących komentarzem do bieżących wydarzeń politycznych. W tym samym roku wykonał
również malowidło ścienne Żniwiarz, przeznaczone do Pawilonu Hiszpanii na Wystawie Światowej w Paryżu. Do
tragicznych wydarzeń rozgrywających się w jego ojczyźnie nawiązał w obrazie Martwa natura ze starym butem,
1937 (zbiory J.T. Soby, New Canaan).
W latach 1937-38 powstało wiele autoportretów artysty, ukazujących wielki talent Miro.
