Google
 
Web malarstwo.awardspace.info

Zurbaran, Francisco de

( 1598 – 1664 )

zobacz obrazy >>>

Zurbaran, Francisco
Francisco Zurbaran
Nie jest znana dokładna data urodzenia tego hiszpańskiego malarza, wiadomo jednak, iż został ochrzczony 7.11.1598 roku w Fuente de Cantos, Estremadura. Zurbaran był synem rolników, Luisa Zurbarán i Isabel Marquet.

Ojciec wysłał go w dzieciństwie do szkoły, prowadzonej przez Juana de Roelasa w Sewilli. Następnie chłopiec pobierał nauki u nieznanego malarza, Pedra Diaza de Villanueva również w Sewilli.
W roku 1619 wrócił do Llereny, gdzie wykonywał liczne obrazy ołtarzowe i wotywne. Od swego drugiego nauczyciela przejął styl światłocieniowego malarstwa F. Herrery starszego.

Cała twórczość malarza, poza martwymi naturami, powstała w służbie Kościoła i kontrreformacji. Korzystając z elementów caravaggionizmu oraz wątków narodowego malarstwa hiszpańskiego, doprowadził je do punktu, który pozwolił Velazquezowi nadać mu światową rangę.

W 1621 roku Zurbaran wykonał 21 obrazów dla dominikanów S. Pablo w Sewilli, które to przyniosły mu sławę.
W statycznej ociężałości, stoją one na przeciwległym biegunie zmysłowego stylu Ribery.
W roku 1628 powstały Sceny z życia S. Pedro Nolasco oraz 5 wizerunków mnichów dla klasztoru mercenarystów w Sewilli (Academia S. Fernando, Madryt).

W 1634 roku Filip IV nadał artyście tytuł malarza królewskiego i zlecił dekorację Sali Królewskiej w nowo zbudowanym pałacu Buen Retiro. Zurbaran namalował tam dwie bitwy, np. Zwycięstwo pod Kadyksem i 10 scen z Czynami Herkulesa. Jednocześnie powstały pierwsze martwe natury, np. Martwa natura z cytrynami, pomarańczami i różą, 1633, spokojna, doskonale zbudowana kompozycja o wyśmienitym oddaniu materii.
Pobyt w Madrycie umożliwił artyście poznanie innych sposobów malowania, pokazał możliwość przekazu silniejszych wzruszeń i barokową wspaniałość. Zurbaran pozostał wprawdzie przy swoim realizmie, ale wzrastające znaczenie koloru i trójwymiarowości brył w jego obrazach pokazuje, ile zdołał adaptować z włoskich mistrzów, np. Adoracja pasterzy, 1638 (Grenoble).

W połowie lat 30. Zurbaran uwolnił się od ostrych kontrastów światłocienia. W roku 1635 artysta ponownie przebywał w Sewilli i rozpoczął niezwykle pracowitą i pełną sukcesów dekadę, pracując dla wielu kościołów i klasztorów południowo-zachodniej Hiszpanii.
W roku 1636 powstała m.in. wielka seria wizerunków świętych kobiet dla szpitala św. Krwi, dziś rozproszonych w licznych muzeach całego świata, np. Święta Apolonia (Luwr, Paryż). Malował także serie obrazów dla świątyń w hiszpańskich koloniach w Ameryce, eksportując je poprzez rodzinę żony, osiadłą w Peru. Miał jednak kłopoty z uzyskaniem za nie zapłaty.

W 1658 roku malarz wrócił do Madrytu. Wzrastająca popularność Murilla zmusiła artystę do współzawodniczenia z jego miękką, płynną ekspresją. Święci z ostatnich obrazów porzucili wyraz ascezy, stali bardziej romantyczni, a Madonny upodabniły się do włoskich pierwowzorów.

Zurbaran zmarł po 28.02.1664 roku w Madrycie.

do góry
Adoracja Pasterzy - 1638-39 - Musée des Beaux-Arts, Grenoble
Adoracja Pasterzy - 1638-39
Apostoł Andrzej - ok1630 - Szepmuveseti Muzeum, Budapeszt
Apostoł Andrzej - ok1630
Błogosławieństwo Zbawiciela - 1638 - Museo del Prado, Madryt
Błogosławieństwo Zbawiciela - 1638
Don Alonzo Verdugo de Albornoz - ok1635 - Gemaldgalerie, Berlin
Don Alonzo Verdugo de Albornoz - ok1635
Dzieciństwo Marii Dziewicy - ok1658-60 - Ermitaż, St. Petersburg
Dzieciństwo Marii Dziewicy - ok1658-60
Ekstaza Św. Franciszka - ok1660 - Alte Pinakothek, Monachium
Ekstaza Św. Franciszka - ok1660
Klęczący Św. Franciszek - 1635-39 - National Gallery, Londyn
Klęczący Św. Franciszek - 1635-39
Kubek z Wodą i Róża na Srebrnym Talerzu - ok1630 - National Gallery, Londyn
Kubek z Wodą i Róża na Srebrnym Talerzu - ok1630
Madonna z Dzieciątkiem - 1658 - Pushkin Museum, Moskwa
Madonna z Dzieciątkiem - 1658
Więcej obrazów