Watteau, Antoine
( 1684 - 1721 )zobacz obrazy >>>
Malarz i rytownik francuski, urodzony 10.10.1684 we flamandzkim Valenciennes.
Mając 11 lat uczył się w Valenciennes u malarza Jacques-Alberta Gerina.
W 1702 roku przeniósł się do Paryża, gdzie przyłączył się do flamandzkich malarzy w dzielnicy St.Germain-des-Pres. Szczególny wpływ mieli na niego w tym czasie Nicolas Vleughels i Jean-Jacques Spoede z Antwerpii. Zarabiał na utrzymanie malując obrazki świętych i dewocjonalia dla pielgrzymów na Pont-Notre-Dame. Sprzedawca miedziorytów, Jean Mariette, ułatwił mu wejście do środowiska artystycznego.
W 1704 roku artysta wstąpił do pracowni malarza groteski i dekoracji teatralnych, Claude
Gillota, gdzie poznał świat aktorski włoskiej komedii i opery. Współpracę przerwała kłótnia.
Watteau pracował następnie u nadwornego malarza Claude Audrana, dzięki któremu poznał cykl obrazów Rubensa w Pałacu
Luksemburskim.
W 1709 wziął udział w rywalizacji o Prix de Rome, zdobył jednak II miejsce.
Powrócił na krótko do rodzinnego Valenciennes. Tam pozyskał jako praktykanta młodego Jeana Baptiste Patera. W tym
czasie malował liczne obrazy o tematyce życia żołnierskiego w stylu D. Teniersa młodszego, różniące się jednak
świeżością ujęcia od konwencjonalnych, flamandzkich i holenderskich przedstawień tego tematu. Zachowały się tylko
nieliczne z nich. np. Rekruci dołączają do swego pułku (zbiory Rothschilda, Paryż), który to obraz, podobnie jak wiele innych, wykonał na zamówienie marchanda Siroisa.
Po powrocie do Paryża został w 1712 roku przyjęty jako członek-kandydat do Akademii za poręczeniem Charlesa de La Fossea. Wkrótce zwrócił na siebie uwagę mecenasa sztuki i bankiera Pierre Crozata, który stał się jego najgorliwszym protektorem. W roku 1716 malarz zamieszkał w jego pałacu i miał możliwość studiowania bogatych zbiorów sztuki, licznych rysunków Correggia, Rembrandta, Tycjana, Primaticcia i Veronesa. Do wzorów tych Watteau odwoływał się w swych pracach, np. Rozbrojony amor, ok. 1714 (Musee Conde, Chantilly), Jupiter i Antiope, ok. 1715 (Luwr, Paryż). Miał teraz dostęp do wyższych warstw społecznych, uczestniczył w ich uroczystościach i świętach.
Twórczość Watteau przypadła na późne lata rządów Ludwika XIV i lata regencji. W Paryżu wszedł do tych kręgów artystów i kolekcjonerów, którzy odwrócili się już od pompatycznego stylu sztuki Wersalu. Odbiciem tej przemiany są obrazy fetes galantes. Odjazd z Cytery z 1717, który przedstawił przy ubieganiu się o pełne członkostwo Akademii, ukazujący nostalgiczny powrót z wyspy miłości, sprawił, że przyjęto go jako "maitre des fetes galantes" (Luwr, Paryż; późniejsza wersja Berlin).
W latach 1719-20 artysta przebywał w Londynie, gdzie usiłował leczyć gruźlicę, jednak stan
jego zdrowia jeszcze się pogorszył. Namalował tam Włoskich komediantów (National Gallery, Waszyngton).
W 1720 powstał Szyld dla Gersainta (Charlottenburg, Berlin), który przedstawia jedyną scenę rodzajową w
twórczości Watteau. Artysta namalował ten obraz po powrocie z Londynu na zamówienie zięcia Siroisa - właściciela
salonu sztuki - Gersainta. Obraz stanowił szyld nad drzwiami sklepu.
Zimą 1720 artysta przeniósł się do Nogent-sur-Marne. Tutaj odwiedzali go przyjaciele: Gersaint i J. de Julienne, w
posiadaniu których znalazła się większość prac Watteau po jego śmierci w Nogent-sur-Marne 18.07.1721 roku.
Julienne wydał w latach 1721-29 cztery tomy miedziorytów wg prac artysty, popularyzując dzieło
Watteau wśród następnych pokoleń twórców.
Sam Watteau pozostawił 13 sztychów, stanowiących najlepsze dzieła graficzne epoki. Dzieła Watteau, łączące
harmonijnie flamandzkie zamiłowanie do realizmu z wenecką wrażliwością na światło i kolor, cechuje niezwykła
finezja kolorystyczna i miękki światłocieniowy modelunek. Malując pozornie beztroskie zabawy na wolnym powietrzu
nasycił je nastrojem melancholii, symboliką przemijania i nietrwałości. Jest właściwie malarzem ludzkiego
osamotnienia. Poetyckie ukazywanie życia epoki dało jego twórczości wysokie miejsce w malarstwie rokoko.
Twórczość Watteau wywarła zdecydowany wpływ na malarstwo francuskiego rokoko.
