Redon, Odilon (właśc. Bertrand-Jean Redon)
( 1840 - 1916 )zobacz obrazy >>>
Odilon Redon - autoportretMalarz i grafik francuski urodzony 22.04.1840 roku w Bordeaux na ulicy Neuve Saint-Seurin 24
(obecnie 31-sza ulica Fernand-Marin) jako drugi syn Bertranda Redon i Marie Guerin.
Jako siedemnastolatek został wysłany do Paryża w celu przygotowania do zawodu architekta jednak nie zaliczył egzaminów. Początkowo uczył się rysunku w Bordeaux, później studiował w paryskiej Ecole de Beaux-Arts u J. L. Gerome'a. Silny wpływ wywarła na niego grafika R. Bresdina i malarstwo G. Moreau, a także poezja Charlesa Baudelaire'a i Edgara Allana Poego.
W 1870 roku, na prośbę przyjaciela, Redon tworzył fresk w kaplicy w Arras.
Kariera artysty została przerwana, gdyż Redon wstąpił do armii i brał udział w wojnie francusko-pruskiej.
Po zakończeniu wojny Odilon zamieszkał w Paryżu, w dzielnicy Montparnasse.
W 1874 roku zmarł ojciec Odilona, zostawiając rodzinę bez środków do życia.
W roku 1878 Odilon odbył swoją pierwszą podróż do Belgii i Holandii, gdzie zapoznał się ze sztuką Szkoły
Flamandzkiej i dziełami Rembrandta.
W pierwszym okresie swej twórczości Redon zajmował się głównie grafiką (z techniką litografii zapoznał go H. Fantin-Latour). Powstały wówczas m.in. cykle Marzenie, 1879, Początki, 1883, Noc, 1886 oraz ilustracje do "Kwiatów zła" Baudelaire'a.
1 maja 1880 roku Odilon ożenił się z Camille Falte, młodą kreolką z Bourbon Island, poznaną w
arystokratycznym salonie Madame de Rayssac. Miesiąc miodowy spędzili w Bretanii, gdzie Odilon Redon wykonał swoje
pierwsze pastele.
Camille zajęła się zawieraniem umów oraz kontaktami z prasą, co zaowocowało m. in. kontaktami z belgijskimi
symbolistami.
W roku 1881 Redon wykonał pierwszą wersję Pająka, wykonanej węglem hybrydy człowieka i pająka, ukazującej naturę przystosowaną i manipulowaną przez człowieka. Innymi obrazami odnoszącymi się do tej tematyki są m. in.: Płaczący pająk, Uśmiechnięty Pająk i Człowiek-kaktus.
W roku 1889 urodził się pierwszy syn państwa Redon, jednak bardzo szybko zmarł, co pozostawiło ślad w duszy Odilona. Artysta przeżywał kryzys aż do czasu narodzin kolejnego syna, Ari’ego, co odzwierciedlało się w jego ówczesnych pracach.
Po 1890 roku Redon zaczął intensywnie zajmować się malarstwem; zaczął używać pasteli i farb olejnych. Zarówno w swej grafice, jak i w obrazach olejnych tworzył fantastyczne wizje kojarzące się z marzeniami sennymi lub halucynacjami, np. Narodziny Wenus, 1912 (Musee du Petit Palais, Paryż).
Odilon Redon zmarł 6.07.1916 roku w Paryżu. Nie ukończył swego ostatniego obrazu zatytułowanego Dziewica.
Redon był człowiekiem bardzo cichym i nieśmiałym; żył zawsze jakby trochę obok. Do
pięćdziesiątego roku życia tworzył niemal wyłącznie w czerni i bieli: bardzo okazały jest jego zbiór litografii i
szkiców węglem.
Rozwinął swój własny, bardzo niesamowity i niepowtarzalny styl oraz niespodziewaną tematykę, częściowo zarażoną
twórczością Edgara Allena Poe.
Twórczość artysty stała się natchnieniem dla poetów i pisarzy francuskich związanych z symbolizmem. Wpływom artysty
ulegali nabiści, a następnie surrealiści,
którzy uznali Redona za jednego ze swych prekursorów.
