Pisis, Filippo de (właśc. Luigi Tibertelli)
( 1896 - 1956 )zobacz obrazy >>>
Filippo de PisisMalarz włoski, urodzony 11.05.1896 w Ferrarze, Pochodził ze znanej od XIV w. w Ferrarze
rodziny Timbertellich.
De Pisis zaczął naukę rysunku w wieku 6 lat, jednak nie to było jego jedyna fascynacja. Interesował się również przedmiotami antycznymi, starymi książkami oraz motylami, których miał pokaźną kolekcję.
W wieku 18 lat rozpoczął studia na Uniwersytecie w Bolonii. Studiował literaturę i filozofię,
nie przestał jednak malować. W czasie studiów poznał Giorgio De Chirico i Alberta Savinio, którzy to przedstawili
go francuskiej awangardzie w dziedzinie literatury i sztuki.
Publikował rozprawy na temat sztuki wł. XVI i XVII w., tworzył kolaże, które przedstawiał na wystawach dadaistów w
Zurychu.
Po uzyskaniu tytułu magistra de Pisis wyjechał do Rzymu, gdzie przez cztery lata pracował jako
nauczyciel.
W tym czasie zaczął coraz bardziej zwracać się ku malarstwu, skutkiem czego była jego pierwsza wystawa w rzymskiej
Gallerii Bragaglia w 1920 roku.
Na początku lat 20-tych da Pisis zaczął uświadamiać sobie swoje skłonności homoseksualne. Pisał o swoich fantazjach seksualnych w pamiętniku a w końcu zakochał się w młodym chłopaku imieniem Berto.
W latach 1920-40 Filippo mieszkał w Paryżu. Prawdopodobnie wyjechał z kraju, kiedy ten znalazł
się pod kontrolą faszystów. Ww włoskiej prasie był atakowany jako nielojalny wobec kraju, mimo, że sam de Pisis
nie opowiadał się publicznie ani „za” ani „przeciw” faszystom.
Po przyjeździe do stolicy Francji malował pejzaże i martwe natury, w których nawiązywał do twórczości E. Maneta, E.
Degasa i P. Cezanne'a, np. Martwa natura z motylem, 1926 (zbiory Estorick, Londyn).
Obracał się w kręgu pisarzy i malarzy, poznając m. In. Henri Matisse, Jeana Cocteau, Pabla Picasso i Jamesa
Joyce’a.
W latach 30. wzorował się często na dawnych mistrzach włoskich, m.in. Tintorettcie, Guercino i F. Guardim. Malował również wiele obrazów przedstawiających nagich młodzieńców; pozowali mu chłopcy z klasy robotniczej, których werbował na ulicy.
Po zakończeniu II wojny światowej de Pisis powrócił do Włoch, początkowo osiedlając się w
Mediolanie.
Po odejściu od władzy faszystów w 1943 roku artysta przeniósł się do Wenecji, gdzie wkrótce przylgnęła do niego
opinia ekscentryka. Ubierał się jak dandys i wszędzie chodził ze swoją papugą na ramieniu, mieszkał zaś na swej
prywatnej gondoli. Poza tym nadal malował młodych chłopaków; jeden z nich, Bruno Scarpa, został prywatnym
gondolierem artysty.
Pod koniec lat 40-tych de Pisis zaczął mieć poważne problemy nerwowe, w wyniku czego rozpoczął
leczenie w klinice neurologicznej w Mediolanie.
Pomimo swoich problemów zdrowotnych nie przestał malować, aż do śmierci. Zmarł 2.04.1956 w Wenecji.
Początkowo ulegał wpływom tzw. szkoły metafizycznej G. de Chirico i C. Carry. Jego malarstwo odznacza się czystością barw, świeżością widzenia motywów, świetlistością. Łączył elementy metafizyczne z impresjonistycznymi, jednak nie należał do żadnego konkretnego ruchu.
