Google
 
Web malarstwo.awardspace.info

Monet, Claude

( 1840 – 1926 )

zobacz obrazy >>>

Monet, Claude
Claude Monet
Claude Monet urodził się w 1840 roku w Paryżu, lecz dzieciństwo spędził w Hawrze, gdzie miejscowi notable ochoczo kupowali u młodziutkiego rysownika karykatury swoje i znajomych. Ogromny wpływ na jego dalsze losy wywarł poznany w 1856 roku normandzki malarz Eugene Boudin.

„Już dwudziesty raz zaczynam (obraz) od nowa aby uzyskać delikatny wdzięk zatapiającego wszystko światła...” . Wbrew pozorom nie jest to wypowiedź żadnego z impresjonistów, lecz prekursorskiego w stosunku do nich — Boudina. To on wprowadził Moneta w arkana techniki olejnej i — niedopuszczalnej w malarstwie akademickim — pracy w plenerze. Wbrew woli ojca, właściciela sklepiku spożywczego w Hawrze, Claude chciał studiować malarstwo w Paryżu. Rodzina nie była zachwycona perspektywą wysokich wydatków, które w dodatku nie gwarantują popłatnego zawodu. Monet zaczął więc studiować malarstwo dzięki ciotce. Marie-Jeanne Lecadre obiecała pokrywać opłaty za naukę. Wyznaczyła krewniakowi prywatne stypendium, które miała mu regularnie wypłacać.

Monet zapisał się do Akademii Suisse. Tam poznał Pissarra. Był częstym gościem restauracji Brasserie des Martyres, gdzie stołował się również Gustave Coubert. W kawiarni Guerbois widywał Augusta Renoira, Alfreda Sisley'a i przede wszystkim Edouarda Maneta.
W 1861 roku powołany został do wojska; wyjechał do Algierii, gdzie zapadł na tyfus i z tej przyczyny zwolniony został z dalszej służby - wrócił do Hawru.
Podczas rekonwalescencji zawarł znajomość z niderlandzkim malarzem Johannem Jongkindem, o którym pisał: „stał się moim mistrzem i jemu zawdzięczam umiejętność patrzenia..."

W 1862 r. Monet znowu pojawił się w Paryżu, tym razem w pracowni Charles’a Gleyre'a, u którego uczył się też Sisley, Renoir i Bazille. Gleyre, zgodnie z przyjętymi wówczas zasadami, wielbił ideał antycznego piękna i nie szczędził ostrych krytyk swoim podopiecznym. Monet nie znosił uwag Gleyre’a, którego nazywał „strażakiem". Gdy nadchodziły słoneczne dni, "młodzi adepci sztuki malarskiej zabierali farby i sztalugi, i wzorem „barbizończyków" (Corot, Courbet, Daubigny, Millet) wyruszali za miasto, w plener. Chcieli malować „naturę z natury". Dwa obrazy Moneta powstałe w lasku Fontainebleau zostały zaakceptowane przez Salon i bardzo pochlebnie ocenione przez krytykę.

Publiczność myliła jednak nazwisko Moneta z podobnie brzmiącym Manetem, autorem wzbudzającej skandal Olimpii. Moneta wcale nie oburzała Olimpia, przeciwnie, podziwiał swego quasi-imiennika i chciał, jak on, namalować Śniadanie na trawie. Pracował nad tym ogromnym płótnem kilka miesięcy lecz z przyczyn finansowych nie skończył obrazu. Pieniądze przysyłane przez ciotkę Lecadre nie wystarczały malarzowi, który sprzedawał bardzo mało, za to wydawał dużo. Zaciągał wiele długów. W 1866 roku Monet zatriumfował na Salonie dwoma obrazami: pejzażem i portretem Camille, słynnym od tej pory jako Kobieta w zielonej sukni.
Camille (Kamila) była młodą modelką, z którą Monet mieszkał. Postanowił przedstawić ją rodzinie, więc razem pojechali do Honfleur, lecz rodzice kategorycznie odmówili spotkania z modelką.

W marcu 1867 roku Monet przeprowadził się na ulicę Visconti, do zamożnego, poczciwego Bazille'a, który przygarnął już Renoira. Tego roku jury Salonu odrzuciło obrazy Moneta jako zbyt bliskie „młodemu malarstwu”, zaciekle zwalczanemu przez potężnych, znanych i uznanych zwolenników akademizmu. Monet nie skapitulował jednak. W kwietniu razem z Renoirem wdrapali się na kolumnadę Luwru, by stamtąd malować paryskie ulice. Lato spędził z rodzicami w Sainte-Adresse, podczas gdy spodziewająca się dziecka Kamila została w Paryżu praktycznie bez środków do życia. Monet powierzył ją opiece Bazillea i Pissarra. Wrócił dopiero po narodzinach syna, którego nazwali Jean. Rodzicami chrzestnymi dziecka zostali: Bazille i przyjaciółka Pissarra.
Kłopoty finansowe zakłócały szczęście młodych rodziców. Niewypłacalnego Moneta wyrzucono nawet z restauracji, w której się stołował. Opowiadał Bazilleowi, ze chciał się wtedy utopić ale niektórzy podejrzewają, ze Monet wymyślił historyjkę o próbie samobójstwa, by wzbudzić litość i otworzyć portfel przyjaciela.

Na szczęście Louis Gaudibert kupił u niego kilka obrazów. Monet mógł wyjechać z Paryża. Osiedlił się nad morzem, najpierw w Fecamp, a potem w Etretat skąd tak pisał do Bazillea: „Spędzam czas w plenerze, na kamienistej plaży, gdy pogoda sprzyja obserwuję statki wypływające na połów albo wypuszczam się na wieś, wyjątkowo tutaj piękną, zwłaszcza zimą (...) Pragnąłbym pozostać na zawsze w tak spokojnym i nieskażonym miejscu.”

W 1869 roku jury Salonu po raz kolejny odrzuciło jego obrazy. Monet przeniósł się więc się na lato do Saint-Michel. Często odwiedzał Reonire’a który w liście do Bazillea donosił: „Nie każdego dnia stać nas na obiad, ale jestem zadowolony, bowiem w towarzystwie Moneta świetnie się maluje."

W czerwcu 1870 roku Monet zalegalizował związek z Kamilą i wyjechał do Trouville. Tam właśnie zastała go wojna francusko-pruska. Znowu nie miał z czego żyć. Jego wierny przyjaciel Bazille zginął na froncie. Monet pojechał w tej sytuacji do Londynu, do Pissarra, a potem do portowego holenderskiego miasteczka Zaandam. „Wspaniale mi się tu maluje; wszystko jest ciekawe i zabawne: domy we wszystkich kolorach, setki młynów i zachwycające statki."
Gdy wrócił do Francji Kamila otrzymała niespodziewany spadek, dzięki któremu mogli wynająć domek w Argenteuil koło Paryża. Przyjaciele odwiedzali ich często. Wówczas malowali wspólnie nad brzegami Sekwany. W 1873 roku Monet nie zgłosił żadnego obrazu na Salon. Wraz z nowo przez siebie poznanym malarzem Gustavem Caillebotte'ern i starymi przyjaciółmi postanowili założyć stowarzyszenie artystów niezależnych.

Pierwszą wystawę zorganizowano w 1874 roku u słynnego fotografa Nadara. Sprzedano niewiele, publiczność i krytycy wykpiwali obrazy młodych malarzy, m.in. Impresję Moneta. Wschód słońca stał się swego rodzaju manifestem impresjonizmu. Wymyślony spontanicznie przez Moneta tytuł obrazu (francuskie słowo „impression" oznacza wrażenie) spowodował nadanie nazwy nowemu kierunkowi w malarstwie.

Następnego roku w domu aukcyjnym Drouot odbyła się sprzedaż prac Moneta, Renoira, Sisley'a i Berthe’y Morisot. Wprawdzie dochody były jeszcze mizerne, ale powoli zaczynał się kształtować krąg zwolenników nowej sztuki. Bogaty przedsiębiorca Ernest Hoschede zamówił u Moneta cztery płótna do swego pałacu w Montgeron. Monet pojechał tam. Wkrótce między nim i żoną przedsiębiorcy zawiązała się zażyła przyjaźń. W 1877 roku Hoschede zbankrutował, co groźnie odbiło się na stanie finansów Moneta. W 1878 roku malarzowi i Kamili urodził się drugi syn, którego chrzestnym ojcem został Manet. Kamila zaczęła chorować i bardzo cierpieć. Umarła w Vetheuil, gdzie wyjechali na lato. Monet na szyi umierającej żony zawiązał jej ulubiony medalion wykupiony z lombardu przez zdjętego litością lekarza. Namalował też ostatni portret ulubionej modelki i swoich dwóch synów.

Ernest Hoschede usiłując ocalić resztki majątku osiedlił się w Paryżu, ale żona i ich sześcioro dzieci zostali z Monetem i jego dwoma synami... Pozory były zachowywane lecz stawało się coraz bardziej dla wszystkich jednoznaczne, ze Monet i Alice Hoschede stanowią parę. Alice zastępowała matkę dzieciom Kamili i Moneta, jednak wspólne, rodzinne życie malarza i małżonki jego mecenasa i dobroczyńcy wywoływało oburzenie i kpiny. Monet poślubił Alice Hoschede po śmierci jej męża, wiele lat później.

Wiosną 1882 roku Claude Monet wziął udział w VII wystawie impresjonistów. W tym czasie mieszkał w Poissy z dziećmi własnymi i rodziną Hoschede. Był zadłużony po uszy. W dodatku współpracujący z nim marszand Durand-Ruel przestał kupować, sam zagrożony plajtą.

W 1883 roku wynajął dom w Giverny, w którym miał mieszkać aż do śmierci.
W 1891 roku Monet zakupił tę wynajmowaną wcześniej posiadłość, która odtąd nierozerwalnie związana z jego nazwiskiem, do dzisiaj przyciąga tysiące turystów. Wyjeżdżał z Giverny jedynie w krótkie podróże artystyczne: z Renoirem na południe Francji, do Etretat, gdzie poznał Guy de Maupassanta, na Belle-Ile, do Creuse, do Norwegii, Wenecji, Londynu.
Kolejne wystawy cieszyły się rosnącym powodzeniem. Jego obrazy wreszcie zaczęły znajdować nabywców a ich i ceny rosły, zwłaszcza, że coraz więcej kupowali Amerykanie. Skończyły się czasy strachu przed komornikiem. Monet nareszcie żył w dostatku. Malował serie obrazów poświęconych kilku wybranym tematom, obserwowanym przy różnym oświetleniu i o różnych porach dnia. Powstały wówczas Stogi, Topole, Katedry.
Uwolniony od trosk finansowych Monet postanowił urządzić ogród w Giverny tak by przypominał żywy obraz... Obraz, który można byłoby każdego dnia malować. Naradził się ze sprzedawcami nasion i sadzonek i zatrudnił pięciu ogrodników. Od śmierci żony i starszego syna Jeana malarz nie opuszczał Giverny i ukochanego ogrodu. Po pierwszej wojnie światowej, zaprzyjaźniony z Monetem premier Georges Clemenceau, nakłonił go do ofiarowania państwu serii Nenufary. Dar przekazany został w 1922 roku. W tym czasie Monet był już ślepy, miał kataraktę obu oczu. W 1923 roku lekarze zdecydowali się na operację i malarz mógł powrócić do pracy. Opiekowała się nim synowa o wdzięcznym imieniu Blanche. To ona dostarczała mu farb i płócien.
Monet malował, najczęściej w ogrodzie, do końca - do śmierci w roku 1926.

do góry
Boulevard Des Capucines - 1873 - Nelson Atkins Museum of Art, Kansas City
Boulevard Des Capucines - 1873
Dworzec Saint-Lazare - 1877 - National Gallery, Londyn
Dworzec Saint-Lazare - 1877
Impresja. Wschod Słonca - 1873 - Musee Marmottan, Paryż
Impresja. Wschod Słonca - 1873
Kobieta z Parasolka i Dzieckiem - 1875 - National Gallery of Art, Waszyngton
Kobieta z Parasolka i Dzieckiem - 1875
Kobieta z Parasolka - 1886 - Muzeum Orsay, Paryż
Kobieta z Parasolka - 1886 - Muzeum Orsay, Paryż
Kobiety w Ogrodzie - 1866-67 - Muzeum Orsay, Paryż
Kobiety w Ogrodzie - 1866-67
Łodzie Rybackie Opuszczajace Port, Le Havre - 1874 - kolekcja prywatna
Łodzie Rybackie Opuszczajace Port, Le Havre - 1874
Maki w Pobliżu Argenteuil - 1873 - Muzeum Orsay, Paryż
Maki w Pobliżu Argenteuil - 1873
Most Drogowy w Argenteuill - 1874 - National Gallery of Art, Waszyngton
Most Drogowy w Argenteuill - 1874
Więcej obrazów