Pissarro, Camille
( 1830 - 1903 )zobacz obrazy >>>
Camille PissarroMalarz i grafik francuski urodzony 10.07.1830 na St. Thomas w Zachodnich Indiach. Jego ojcem
był Abraham Gabriel Pissarro, z pochodzenia Żyd, zaś matką Rachel Manzano-Pomié, Dominikanka o hiszpańskich
korzeniach.
Ojciec Camille’a był kupcem, dzięki czemu nie żyli w biedzie.
Od wczesnej młodości Camille, mający do czynienia z ludźmi wielu narodowości mówił zarówno po
francusku, angielsku jak i hiszpańsku.
W wieku 12 lat został wysłany do Paryża w celu pobierania nauki. Po jej zakończeniu, w 1847 roku, powrócił na St.
Thomas gdzie spędzał swój wolny czas rysując i malując. Ojciec chciał, aby syn pomagał mu w sklepie, jednak młody
Camille nie odnajdywał swego powołania w tym zajęciu. Spór, który wyniknął z tego powodu spowodował, że w 1852 roku
Camille wraz z duńskim artystą z Kopenhagi, Fritzem Melbye’m, uciekł do Wenezueli.
Pod kierunkiem Melbye’a Pissarro stworzył liczne obrazy, akwarele i szkice w ołówku i tuszem.
W 1852 roku rodzice Pissarra ugięli się pod wolą syna i obiecali mu swoje wsparcie w artystycznych dążeniach. Tak więc Camille powrócił na St. Thomas na łono rodziny.
W 1855 wyjechał do Paryża, gdzie studiował w Ecole des Beaux-Arts oraz w Academie Suisse, w
której poznał C. Moneta i P. Cezanne'a.
Na wystawie Światowej w 1855 w Paryżu zetknął się po raz pierwszy z dziełami C. Corota. które wywarły wielki wpływ
na jego dalszą twórczość (głównie krajobrazy).
W 1859 roku wystawiał na paryskim Salonie jednak dwa lata później jego obrazy nie zostały już tam przyjęte. W 1863 brał udział w Salonie Odrzuconych: jeden z jego obrazów został wówczas nabyty przez Theodore'a Doreta.
Kilka lat po wyjeździe syna do Paryża, rodzice zarzucili biznes na St. Thomas i również przenieśli się do stolicy Francji. Zatrudnili gosposię, Julie Vellay, która stała się w późniejszym czasie największą wielbicielką i towarzyszką życia Camille’a.
W latach 1866-69 przebywał w Pontoise, gdzie wykonał serię pejzaży, np. Ogrody Hermitage w Pontoise, ok. 1867-69 (Narodni Galerie, Praga).
W 1869 mieszkał w Louveciennes, zajmując się nadal studiami krajobrazowymi, np. Okolice Louveciennes, 1870 (Luwr, Paryż). Wiele z powstałych tam dzieł zostało zniszczonych przez niemieckie oddziały wojskowe podczas wojny francusko-pruskiej 1870-71, którzy to wykorzystywali dom Pissarra jako rzeźnia, zaś obrazy jako chodniki w gliniastym ogrodzie.
W latach 1870-71 uciekł do Anglii przed inwazja niemiecką, gdzie zapoznał się z twórczością J. Constable'a i W. Turnera; z tego okresu pochodzi m.in. Ulica w Sydenham, 1871 (zbiory prywatne, Szwajcaria). W tym czasie zaczął stosować metodę dywizjonizmu używaną także przez innych impresjonistów.
W latach 1872-78 Pissarro mieszkał w Pontoise, gdzie pracował razem z Cézannem.
Zrażony krytycznymi opiniami jurorów Salonu, w 1874 roku Pissarro dołączył do Moneta i razem
zaczęli organizować Wystawy Niezależnych. Pośród wystawianych prac znalazły się dzieła takich artystów jak: Renoir,
Sisley, Béliard, Guillaumin, Degas, Cézanne i Berthe Morisot.
W następnych latach brał udział we wszystkich wystąpieniach impresjonistów. Jednocześnie interesował się sztuką P.
Cezannea, której wpływy widoczne są w malowanych przez Pissarra martwych naturach oraz w Autoportrecie,
1873 (Luwr, Paryż).
Pomimo lat biedy, kiedy to Pissarro starał się znaleźć dla impresjonizmu miejsce w świecie sztuki, stał się wyjątkowo poważany jako nauczyciel. Był najbardziej poważanym artystą w grupie Renoira, Moneta, Degasa, Cézanne’a, którzy to respektowali go i zwracali się do niego po inspirację.
W wieku 74 lat Pissarro wreszcie osiągnął ogólne poważanie jako artysta. Jego obrazy na
aukcjach zaczęły osiągać wysokie ceny, zaś młode pokolenie artystów zaczęło postrzegać Pissarra jako swego mentora.
Głównymi motywami jego twórczości pozostały jednak rozsłoneczniony pejzaż oraz plenerowe scenki rodzajowe, np.
Mostek pod Pontoise, 1875 (Stadtische Kunsthalle, Mannheim), Czerwone dachy, 1877 (Luwr, Paryż),
Ojciec Melon piłujący drewno, 1879 (zbiory Stolla, Corseaux).
W latach 1884-90 stosował przejętą od G. Seurata i P. Signaca metodę pointylizmu, później jednak powrócił do
impresjonizmu.
W ostatnich latach życia malował głównie widoki Paryża, np. Boulevard des Italiens, 1897 (National Gallery
of Art., Waszyngton), Pont des Aris, 1901 (Kunstmuseum, Bazylea) oraz widoki miejskie Rouen.
Odegrał olbrzymią rolę jako propagator koncepcji impresjonistycznych.
Zmarł w 13.11.1903 Éragny i został pochowany na cmentarzu Pere Lachaise w Paryżu.
