Google
 
Web malarstwo.awardspace.info

Chełmoński, Józef

( 1849 – 1914 )

zobacz obrazy >>>

Chełmoński, Józef
Józef Chełmoński - autoportret
Malarz polski urodzony 7.11.1849 w Boczkach pod Łowiczem. Syn Józefa, drobnego dzierżawcy, wójta wsi Boczki, i Izabeli z Łoskowskich.

Po ukończeniu gimnazjum realnego w Warszawie studiował w latach 1867-71 w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem W. Gersona i krótko w Akademii monachijskiej.

W 1872 kontynuował naukę w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych pod kierunkiem H. Anschütza i A. Strähubera. Związał się też ze środowiskiem polskich monachijczyków, przede wszystkim ze Stanisławem Witkiewiczem, Józefem Brandtem, Maksymilianem Gierymskim i Adamem Chmielowskim; został przyjęty w poczet członków Kunstvereinu, z którym wystawiał.

W 1874 wyjechał na Ukrainę, skąd powrócił do Warszawy.
Podtrzymał bliskie kontakty z Witkiewiczem i Chmielowskim dzieląc z nimi wynajmowaną w gmachu Hotelu Europejskiego pracownię.
W latach 1872 i 1874-75 odbył kilka podróży na Podole i Ukrainę, których reminiscencje odegrają ważną rolę w kształtowaniu się jego postawy twórczej.

Rozgoryczony negatywnym stosunkiem krytyki artystycznej do prezentowanej przez niego formuły malarstwa realistycznego, wyjechał w 1875 roku do Paryża, gdzie szybko zdobył dużą popularność, a jego pełne rozmachu sceny wiejskie, np. Czwórka, 1881 (Muzeum Narodowe w Krakowie), kupowane były do Anglii i USA.
Artysta zainteresował się ponadto malarstwem pejzażowym "barbizończyków", ceniąc szczególnie wysoko Camille'a Corot, Charlesa François Daubigny, Théodore'a Rousseau i Constanta Troyon.

Do kraju powrócił w 1887 i dwa lata później osiadł we wsi Kuklówka koło Grodziska Mazowieckiego, malując nastrojowe krajobrazy i sceny rodzajowe w mazowieckim pejzażu, np. Jesień, 1897 (Muzeum Narodowe w Warszawie), Jastrząb, Pogoda, 1899 (Muzeum Narodowe w Poznaniu).
Tam również w 1878 roku ożenił się z Marią Szymanowską.

W zmienności i surowym pięknie natury artysta zaczął poszukiwać przejawów obecności Boga (Pod Twoją obronę, 1906). Rozległe przestrzenie łąk przetkanych wiosennym kwitnieniem, piaszczysta droga biegnąca wśród pól, tafle mokradeł, rozlewisk i stawów, na których migocą świetlne refleksy - to najczęściej powtarzające się motywy późnej twórczości Chełmońskego. Świt, zmierzch i noc stały się ulubionymi porami obcowania twórcy z naturą.

Artysta zmarł 6.04.1914 w Kuklówce k. Grodziska Mazowieckiego.

W twórczości Chełmońskiego znalazła pełny wyraz postawa dziewiętnastowiecznego realisty oparta na perfekcyjnym warsztacie rysunkowo-malarskim i przenikliwej obserwacji natury. W przeciwieństwie do konwencji realizmu upowszechnionych w Monachium i formuły propagowanej w Paryżu, tematyka jego sztuki ześrodkowana była na środowisku wiejskim, akcentowała rdzenną "polskość" i ukraińską rodzimość, ukazywała specyfikę kraju, z którym był emocjonalnie związany i którego obrazy na trwałe zachował w swej pamięci.
Mistyczne pragnienie zespolenia z Ojczystą przyrodą, z nastrojem rozległych horyzontów, łączyło się u artysty z realistyczną obserwacją szczegółu, która nie pozwoliła mu na rozluźnienie formy i adaptację impresjonizmu.
Obrazy Chełmońskiego znajdują się we wszystkich większych muzeach w Polsce.

Galeria obrazów na stronie: Józef Chełmoński

do góry
Więcej obrazów